De splinter in het oog van de ander zien en  niet de balk in het eigen oog dat was de fout die oud minister De Gucht onlangs maakte toen hij het had over corruptie.

Het verschil met onze voormalige kolonie is dat het er daar minder geraffineerd aan toe gaat en het sneller aan de oppervlakte komt.

België is nog steeds het land van  belofte voor sommige politici. Aan beloftes geen gebrek. Alleen bekijken ze dit iets te letterlijk. Veel beloven en weinig geven, doet de zotten in vreugde leven.

Corruptie lijkt onvoorwaardelijk verbonden aan de maatschappelijke instellingen… we lijken dit als een sport te beschouwen in ons landje. Velen onder ons zullen corruptie als verwerpelijk bestempelen, maar tegelijkertijd zijn er evenveel mensen die er zich aan bezondigen.

In die mate zelf dat we reeds uit de top vallen van de twintig minst corrupte landen enerzijds, en anderzijds dat we nogal gelaten reageren op alle mogelijke vormen van corruptie die vaak in de media worden gebracht. Gewenning, aanvaarding, het mogen allemaal geen redenen zijn om van gelatenheid de regel te maken als reactie op dit alles.

Want corruptie is verwerpelijk. Het brengt niet alleen de fundamenten van onze democratie in gevaar, het benadeelt ook anderen, diegenen die wel degelijk recht hebben op bepaalde zaken.

Corruptie is een groot probleem dat uiteindelijk alles ondergraaft. Dit hangt nauw samen met de politisering van het hele bestel op het snijvlak van politiek, bestuur en bedrijfsleven: partijvrienden, kabinetten, vergunningen, subsidies.

Corruptie tast vooral de geloofwaardigheid van een democratisch staatsbestel aan.

Probleem is dat de meningen nogal uiteenlopen, over wat al dan niet 'geoorloofd' is.