ME is de medische benaming voor het chronisch vermoeidheidssyndroom.
http://groups.msn.com/clubmecvs/informatie.msnw
ME (myalgische encefalomyopathie) is de medische benaming voor het chronisch
vermoeidheidssyndroom. Het is geen nieuwe ziekte, maar heeft de laatste paar
jaar wel meer aandacht gekregen en – niet onbelangrijk – eindelijk acceptatie.
Voorheen werden patiënten (vooral vrouwen) van aanstellerij beschuldigd. Een
oorzaak werd immers zelden gevonden. Zeer frusterend voor de patiënt en ook
praktisch heel lastig. Als een ziekte niet lijkt te bestaan, wordt ook niet
gezocht naar een behandelmethode.
En bedrijfsartsen hebben wel tegen ME-patiënten gezegd dat ze weer gewoon aan
het werk konden gaan.
Naar schatting lijden in Amerika en West-Europa een half miljoen mensen aan ME.
De ziekte wordt ook wel vermoeidheidssyndroom genoemd, of postviraal
vermoeidheidssyndroom, en vroeger de Royal-Free ziekte, IJslandse ziekte en
epidemische neuromyasthenie. Hoewel de ziekte nu klinisch bewezen is, wordt de
diagnose moeilijk gesteld. Dat komt doordat patiënten vaak ‘vage klachten’
hebben: moeheid, depressiviteit, pijnen en kwaaltjes. Veel mensen met ME voelen
zich ‘een dweil’, alsof het de ochtend is nadat ze twee flessen slechte wijn
hebben gedronken op een lege maag.
Veel jongvolwassenen lijden aan ME, vooral vrouwen. Maar de ziekte komt bij
mensen van alle leeftijden voor. De ziekte ontstaat vaak na een virale infectie,
een gewone griep, of Pfeiffer. Over de echte oorzaak van ME tasten artsen
echter nog in het duister. Britse wetenschappers vermoeden dat bij lijders aan
ME de balans tussen sommige stoffem in de hersenen verstoord is. Door het
verstoorde metabolisme zouden zenuwcellen beschadigd raken. Ook wordt
onderzocht of er misschien sprake is van een auto-immuunstoornis.
Behandeling
-----------
Behandeling is meestal symptoombestrijding: rust, vitaminen, en hulpverlening.
Er wordt wel steeds meer onderzoek naar gedaan, maar echte geneesmiddelen of
-methoden bestaan nog niet. Sommige patiënten krijgen ’s nachts een kleine
dosis antidepressiva, wat de depressie onderdrukt maar ook chemische omzetting
in de hersencellen helpt.
Wetenschappers onderzoeken nu of er misschien sprake is van een
auto-immuunstoornis (een stoornis in de afweer) in de zenuwbanen, om precies te
zijn op de schakelposities van de zenuwvezels. Dat zou betekenen dat, net als
bij sommige vormen van reuma, diabetes en andere aandoeningen, het lichaam zich
keert tegen een aantal eigen weefsels, in dit geval dus tegen
zenuwbaanschakelingen. In Nederland wordt hier nog onderzoek naar gedaan, maar
in Amerika worden op grond van deze redenatie al vrij veel patiënten behandeld
met globuline-injecties. Zo zou de weerstand verhoogd moeten worden. Het
onderzoek is veelbelovend voor patiënten met ME, maar het is nog te vroeg om
die injecties algemeen aan te bevelen.
Goedgekeurd door: S.J. Gerbers, huisarts Laatste update: 24-3-2003