Bij een vaststellingsovereenkomst binden partijen, ter beëindiging of ter voorkoming

van onzekerheid of geschil omtrent hetgeen tussen hen rechtens geldt, zich jegens

elkaar aan een vaststelling daarvan, bestemd ook te gelden voor zover zij van de

tevoren bestaande rechtstoestand mocht afwijken.

De vaststelling kan tot stand komen krachtens een beslissing van partijen gezamenlijk

of krachtens een aan één van hen of aan een derde opgedragen beslissing.

§ 1. Verplichting tot ?

Er bestaat geen algemene verplichting voor partijen om in geval van geschil te

onderhandelen, bemiddeling te proberen, of alternatieve vormen van

geschillenbeslechting te volgen. Een partij heeft in beginsel het recht om naar de

rechter te gaan, met name bij niet-nakoming van een verbintenis door een wederpartij.

Het onterecht beroep op de rechter wordt natuurlijk gesanctioneerd door de

veroordeling in de gedingkosten, inbegrepen de intussen fors hogere

rechtsplegingsvergoedingen.

Voor alle genoemde rechtshandelingen gelden in beginsel de regels van het gemeen

contractenrecht, mits men ze natuurlijk correct toepast, behoudens enkele bijzondere

of afwijkende regels voor bepaalde specifieke types van overeenkomst of

rechtshandeling.

“Behoudens in de gevallen bij de wet bepaald, kan de poging tot minnelijke schikking

niet verplicht worden gesteld” (vgl. art. 731 II Ger.W.). Zelfs waar die verplicht is,

stelt dit in de praktijk niet veel voor …. Anderzijds kan de rechter wel de persoonlijke

verschijning van partijen bevelen en dus in zekere zin ook de medewerking aan een

poging tot verzoening.

Nochtans zal het rauwelijks dagvaarden in sommige gevallen abusief zijn en

gesanctioneerd moeten worden met een veroordeling in de kosten. Maar ook dan gaat

het niet om de weigering te onderhandelen, maar enkel om het feit dat men te

ongeduldig is geweest, de tegenpartij niet eerst heeft aangemaand en/of nog een kans

heeft gegeven na te komen.