OPEN BRIEF aan minister Vandenbroecke. 31072003

http://home.tiscali.be/be077857/medische/cfs/cfspolitiek/31juni2003.html

In de loop van 1996 kreeg ik af te rekenen met hypoglykemische aanvallen. Ik ben geen doktershopper en bezit geen medische encyclopedie, dus ik had er geen idee van wat er met me aan de hand was. Omdat die aanvallen bepaald beangstigend waren, stapte ik naar het ziekenhuis. Zonder enige vorm van onderzoek whatsoever werd ik meteen in de PAAZ-afdeling gedumpt. Dat heb ik mogen weten! Sindsdien loop ik met het stigma CVS rond. Een lege doos-diagnose waarbij de arts stelt dat de patiënt beweert dat hij/zij ziek is, maar dat er geen objectieve somatische gegevens zijn om dat ziektebeeld te onderbouwen. Een onwetendheidsdiagnose dus. Die onwetendheid omtrent de aard van CVS is wellicht het enige objectieve dat erover kan verteld worden.
Dat heeft er overheid en de medische sector niet van weerhouden om ronkende theorieën en dito therapieën te ontwerpen en -tegenwoordig in gesubsidieerde centra- het evangelie ex cathedra te verkondigen aan CVS-patiënten. Deze vorm van heropvoeding heet CGT.

Frappant is dat geen enkel CVS-centrum zich kan beroepen op concrete resultaten. Toch gaat de CGT-komedie vrolijk verder. Gefinancierd door de overheid worden groepen patiënten (dat gaat sneller) zonder enig schaamtegevoel gepsychiatriseerd en per consequentie geculpabiliseerd. En GEEN ENKELE patiënt die daar beter van wordt!!!

Waar zijn we in godsnaam mee bezig. Laat dit eens even doordringen: een syndroom (bij gebrek aan een accurater eufemisme) waarvan uitsluitend kan bevestigd worden dat er zowel qua etiologie als qua ziekteverloop NIETS over bekend is, wordt niettegenstaande 'behandeld'. Lees: een van achter een artsenbureel bij mekaar gefantaseerde theorie moet de indruk wekken dat de therapeuten en artsen goed weten waar ze mee bezig zijn. Dat blijkt bijvoorbeeld al uit het morele contract dat de patiënt bij intrede in de behandeling moet ondertekenen en waarin letterlijk gestipuleerd wordt dat een patiënt slechts afwezig mag zijn in de therapie in geval van ziekte.
Tussen haakjes wordt er bij vermeld: geen CVS. Een normaal denkend mens heeft hier geen tekeningetje bij nodig. Onze medici duidelijk wel: CVS is geen ziekte!

Wat behandelt men dan? Men behandelt in de praktijk werkonbekwaamheid. Eén van de weinige dingen waarover een zekere consensus bestaat in deze materie is het gegeven dat CVS een vorm van burn-out is. Een overgestresseerd lichaam geeft het op. Overgestresseerd door een dolgedraaide kapitalistische samenleving voor wie produceren het ENIGE heilige en zaligmakende is in dit bestaan. Evident dat de overheid niet graag geconfronteerd wordt met mensen die hun nek gebroken hebben op de eisen die de samenleving aan hen stelt. CVS een syndroom? Wellicht, maar niet zozeer van individuen dan wel van een samenleving.

De bochten waarin medici en overheid zich moeten wurmen om toch maar niet te moeten toegeven dat zich een groep mensen aandient met een ernstig probleem van overbelasting, dat overigens stilaan epidemische vormen begint aan te nemen, zijn vaak van een absurditeit waar zelfs de jonge Monty Python een puntje aan kan zuigen. Zo wordt bij het begin van de therapie aan de patiënten meegedeeld dat ervaring heeft uitgewezen dat de meeste patiënten  bij de aanvang van de therapie er slechter op worden. En dat zou dan het gevolg zijn van het feit dat het activiteitsniveau van deze mensen in het begin afgebouwd wordt tot quasi nul. Wat niet in rekening wordt gebracht is het feit dat men mensen met ernstige vermoeidheidsklachten tot driemaal per week (bij voorkeur vroeg in de ochtend) laat opdraven om er ruim twee uur te zitten luisteren naar uiteenzettingen over hoe het eigenlijk allemaal wel moet. Evident dat CVS-patiënten al na twee weken uitgeput geraken. Maar dan wordt er heel profetisch bij verteld dat bij de meesten een kleine verbetering zal optreden na vier tot zes maanden. Lijkt me evident. Als je de patiënten eerst uitput, en vervolgens de frequentie van de therapeutische sessies terug normaliseert, zullen de meesten zich een beetje beter voelen..
In vergelijking met de eerste, uitputtende weken van te weinig slaap en teveel inspanningen. Logica is duidelijk niet populair in CVS-referentiecentra.

Ondertussen wordt wel alles in het werk gesteld om de klachten van deze mensen systematisch te trivialiseren. Het moet dan ook niet makkelijk zijn voor een overheid om toe te geven dat ze zelf drop-outs creëert en vervolgens niet weet wat ze er mee moet beginnen. In ieder geval kan je vragen stellen bij het beschavingsgehalte van een samenleving die haar zelfgecreëerde drop-outs probeert te culpabiliseren in dure referentiecentra waar niet aan onderzoek wordt gedaan, maar aan sjamanisme.

Wil de CVS-patiënt die genezen uit zo'n centrum is gekomen nu opstaan?
Minister Vandenbroecke zou u graag ontmoeten.


A.N