Pacing is een revalidatietechniek waarbij uitgegaan wordt van het energieniveau van de CVS-patiënt. Men bekijkt de zaak in vier fases:

* Als je pas de diagnose CVS hebt voel je chaos, angst, sommigen worden passief.
* Nadien begint men kennis te vergaren.
* Bij deze aanpak wil men veel meer vertrekken van en volgen wat de patiënt zelf aangeeft, dus net omgekeerd dan GET

   (Graded Exercice Therapy of graduele oefentherapie), daar teken je een contract en moet je opvolgen wat zij

   beslissen, ook al heb je een slechte dag.
* Bij Pacing: als een patiënt iets kan, dan zou hij op een goede dag niet meer mogen verrichten dan 70 procent van zijn

   kunnen. Op een slechte dag moet dit 50% worden. De bedoeling van deze therapie is het energieniveau van de CVS-

   patiënt constant te houden, zodat de pieken en dalen (ons allemaal wel bekend) vermeden worden.

Het verschil met GET is dat bij GET de oefeningen steeds worden opgedreven en de patiënt als het ware verplicht wordt steeds zwaardere oefeningen te doen ook al heeft hij er op dat ogenblik de energie niet voor. Men probeert de grens van de patiënt steeds een stuk te verleggen. Dit werkt alleen maar verzuring van de spieren in de hand en leidt tot geen of enkel negatieve resultaten.