Het chronisch vermoeidheidssyndroom
Een stand van zaken

http://www.psynews.be/proefnr2.htm#cfs

Afari & Buchwald geven in hun overzichtsartikel een stand van zaken weer over verschillende aspecten van het chronisch vermoeidheidssyndroom (CVS). Zij besteden vooral aandacht aan de mogelijke oorzakelijke factoren en de behandeling.

Het chronisch vermoeidheidssyndroom wordt gekenmerkt door een ernstige, belemmerende vermoeidheid gedurende minstens 6 maanden, die in ernst toeneemt door een minimale lichamelijke of mentale inspanning. De extreme vermoeidheid gaat dikwijls gepaard met andere somatische symptomen en gedragsproblemen zoals spierpijnen, keelpijn, milde koorts, slaapproblemen, aandachts- en geheugenproblemen, depressie.
Er bestaan tot op heden geen specifieke diagnostische test of biologische marker voor het CVS. De diagnose wordt gesteld op basis van de symptomen en door het uitsluiten van andere oorzaken, medische en psychiatrische, van moeheid.

Zij besluiten dat de grote meerderheid van de studies aangeven dat er abnormale biologische processen aanwezig zijn bij vele van deze patiënten, met name: subtiele abnormaliteiten van het centrale zenuwstelsel en neuroendocrine ontregeling evenals een chronische activatie van het imuunsysteem. Dit suggereert dat het CVS een heterogene conditie is met een complexe en multifactoriële oorzaak. Het CVS gaat vaak gepaard met een psychiatrische conditie maar studies wijzen aan dat het CVS niet kan verklaard worden door een onderliggende psychiatrische stoornis. Niettemin stellen onderzoekers vast dat zowel de attributie van de symptomen door de patiënt en zijn omgeving aan een lichamelijke oorzaak, als niet efficiënte vaardigheden om met de belemmerende moeheid om te gaan factoren zijn die de ziekte bestendigen of de symptomen kunnen doen verergeren.
Gezien de oorzakelijke onduidelijkheid en de relatief grote heterogeniteit in de CVS populatie is de behandeling, hetzij farmacologisch hetzij niet-farmacologisch, gericht op het verzachten van de symptomen en het verbeteren van het algemeen psychisch en lichamelijk functioneren. De meest succesvolle behandelingen focussen op het verbeteren van comorbiede condities zoals majeure depressie en slaap apnoe, het reduceren van de pijn, het verhogen van de lichamelijke activiteit, het verbeteren van coping skills en het reduceren van catastrofisch denken.

Bron: N. Afari & D. Buchwald. Chronic Fatigue syndrome: a review. American Journal of Psychiatry, 2003, 160, p 221-236.