Een zwarte bladzijde met een gouden randje.

Ik ga het toch niet zeggen,

ik zou niet eens weten hoe.
Maar van al dat zwijgen

word ik soms doodmoe.

En waarom zou ik het eigenlijk zeggen,

de meeste gaat het toch niets aan.
Van mijn gedachten klopt soms niets,

ze zijn zo krom als een banaan.

Toch is het niet goed om het niet te zeggen,

erover praten is het beste maar

ik snap er zelf soms niets van,

en dat vind ik heel erg raar.

Soms wil ik erover praten

maar andere dagen niet.

Ik kan niet tegen die wisselende stemmingen

dat doet me soms zo'n verdriet.

"Maar ik kan het toch niet helpen"

zeg ik als het niet meer lukt.

Sommigen kunnen of willen het niet begrijpen,

iemand die dit heeft gaat daaronder gebukt.

Toch ga ik het maar eens zeggen,

ik schreeuw het niet van de daken o nee,

maar ik kan het wel met iemand delen

want daar kom ik verder mee.

Misschien kunnen mensen me niet helpen,

moet ik het uiteindelijk toch zelf doen,

daar ben ik zeker van maar

met hulp van andere mensen

daar wordt het toch iets makkelijker van.

Dus raad ik je aan,

als je in de put zit,

doe het niet alleen,

vertel het aan mensen,

aan vrienden om je heen.

Ga er niet alleen over lopen kniezen,

dat werkt niet.

Mensen begrijpen je niet en,

uiteindelijk kan je ze verliezen.

Omdat ze denken dat je niet wil,

ze zeggen:

"waarom zit je toch steeds stil"

dan ben je lui, en doet er niets voor

maar dat is niet waar hoor!

Iedereen zal tijden hebben

wanneer het niet lekker gaat

maar als je erover praat

met de mensen om je heen,

daar is iedereen mee gebaat.

Maar dat is wel eens moeilijk,

het gaat misschien niet in een keer

maar het kan ook stukje bij beetje,

iedere keer vertel je meer.

Je hoeft niet eens alles te zeggen,

niet alles uit te leggen.

Als je een tipje van de sluier oplicht

dan komt het wel weer goed

en dan doe je dit boekje uiteindelijk dicht.

Dan is er niets meer aan het handje,

dan blijft die periode een zwarte bladzijde

Maar wel.......

met een gouden randje.