|
Wat is osteopathie?
Osteopathie is een manuele geneeskunde, dat wil
zeggen dat een osteopaat bij de behandeling alleen de handen gebruikt.
Apparaten of medicijnen komen er niet aan te pas. De behandeling stimuleert
het zelfgenezend vermogen van het lichaam.
De resultaten van osteopathische behandelingen zijn veelbelovend. Mensen die
onvoldoende baat vonden bij andere behandelingen, werden vaak wel geholpen
door osteopathie.
Deze folder geeft achtergrondinformatie over de osteopathie: de ontwikkeling
ervan, het ontstaan en de werking van het zelfgenezend vermogen en een aantal
antwoorden op praktische vragen over de behandeling en de werkwijze.
Tenslotte komt de erkenning van de osteopathie als medische behandelwijze aan
de orde.
Het ontstaan
De osteopathie is eind 19e eeuw in de Verenigde
Staten ontstaan. De grondlegger is de arts A.T. Still, (1828-1917). Hij
combineerde zijn medische kennis met zijn eigen, nieuwe inzichten. Zo kwam
hij tot het inzicht dat alle gezonde lichaamsweefsels een zekere mate van beweging
vertonen en dat verlies van deze beweeglijkheid een nadelige invloed heeft op
de gezondheid. Hij ontwikkelde een methode om weefsels met verminderde
beweeglijkheid in het lichaam te kunnen opzoeken. Met speciale handelingen
herstelde hij deze beweeglijkheid, om zo een genezende invloed op het lichaam
uit te oefenen.
Deze behandelwijze was revolutionair omdat het lichaam werd aangezet tot
zelfgenezing op ogenschijnlijk eenvoudige en subtiele wijze. Een uitspraak
van Still in dit verband is:
"Daar, waar de weefsels goed beweeglijk zijn, krijgt ziekte geen
kans"
In 1891 stichtte Still in Kirksville 'The American School of Osteopathy'. Dit
was het startsein voor een verdere uitwerking en ontwikkeling van de
osteopathie. De laatste jaren raakt osteopathie ook in Nederland steeds meer
bekend.
Osteopathie betekent letterlijk ziekte der beenderen. Still gaf een ruimere
uitleg. In zijn visie wordt alles wat er inwerkt op en verkeerd gaat in het
lichaam als een herinnering in de botten (en andere steunweefsels zoals buik-
en hersenvliezen) opgeslagen. Deze steunweefsels zijn als het ware de
'black-box' van het lichaam. Voor de osteopaat is deze weefselherinnering
voelbaar in de vorm van minieme veranderingen in de stand en de
beweeglijkheid van botten en andere steunweefsels.
Zelfgenezend vermogen
Elk mens heeft van nature een innerlijke kracht die
er naar streeft het lichaam zo gezond mogelijk te houden, zich te verdedigen
en aan te passen, waardoor ziekte overwonnen kan worden. Eén van de
belangrijkste principes van dit zelfgenezend vermogen is de kracht van het
lichaam om de vloeistofstroom in de weefsels op gang te houden. Hieronder
volgt een korte uitleg.
Ons lichaam is opgebouwd uit cellen. Een groep cellen met dezelfde soort
functie is een weefsel. Spieren, en organen zijn opgebouwd uit meerdere
weefsels. Elk weefsel heeft een bepaalde taak. Om deze uit te voeren hebben
de cellen voeding en zuurstof nodig. Dit gebeurt via een transportsysteem: de
vloeistofstroom langs de cellen. Het lichaam blijft gezond zolang de
vloeistofstroom intact blijft en de weefsels soepel, elastisch en beweeglijk
zijn.
Wanneer weefsels hun beweeglijkheid verliezen vermindert de aan- en afvoer
van de vloeistofstroom en de cellen komen in hun eigen afval te drijven. Het
weefsel verzuurt en de cellen worden zwak of ziek. Ze kunnen hun taak niet
meer goed uitoefenen. Dit kan pijnklachten geven en verstoort allerlei
mechanismen, waardoor iemand uiteindelijk ziek kan worden.
Als de vloeistofstroom in de weefsels zich niet op eigen kracht herstelt, dan
bevordert de osteopaat dit door de beweeglijkheid van de weefsels te
verbeteren. Het zelfgenezend vermogen van het lichaam neemt weer toe.
Hoe ontstaat bewegingsverlies van
weefsels?
Dit ontstaat door oorzaken van buiten af of door
processen in het lichaam zelf. Overbelasting van weefsels speelt hierbij een
centrale rol.
Te grote krachten van buitenaf tasten de kwaliteit van weefsels aan, dit
leidt tot verhardingen. Het gaat dan bijvoorbeeld om een harde val of
kneuzing (ook in het verre verleden), een operatie, botbreuk of een
gecompliceerde tandheelkundige behandeling. Ook een zware bevalling of een
vacuümverlossing waarbij het schedeltje van de baby veel te lijden heeft, kan
aanleiding geven tot bewegingsverlies.
Processen vanuit het lichaam zelf verlopen ingewikkelder. Erfelijkheid kan
een rol spelen; bepaalde families hebben van nature een hardere of stuggere
bouw. Ontstekingen in weefsels kunnen littekens achter laten. Overbelasting
door verkeerde voeding kan uiteindelijk leiden tot ophoping van gifstoffen,
waardoor de weefsels verharden.
Heel andere interne krachten, en veel subtieler, zijn emoties. Bij de
beleving van emoties spelen de organen ook een rol. Langdurige stress en
spanning veroorzaken overbelasting van o.a. de (bij)nieren en de dunne darm.
De lever en de gal hebben het zwaar te verduren als woede, bijvoorbeeld uit
onmacht, te vaak opgekropt wordt. Angst en woede zijn normale emoties die
ieder mens voortdurend ervaart. Wanneer emoties echter niet goed geuit
(kunnen) worden en / of langdurig aanwezig zijn, zal het lichaam er met
blijvende verharding op reageren. Dit geld ook voor langdurige periodes van
depressiviteit.
Wie kunnen met osteopathie behandeld
worden?
Vanuit de osteopathische zienswijze wordt niet
zozeer de ziekte behandeld, maar dié weefsels die verantwoordelijk zijn voor
het ontstaan van de klachten. Of osteopathie een genezend effect kan hebben
bij een bepaalde klacht is onder andere afhankelijk van de volgende factoren:
• Zijn er weefsels in het lichaam met verminderde beweeglijkheid die de
klachten kunnen veroorzaken, of er verband mee houden?
• Is deze verminderde beweeglijkheid te herstellen of is het weefsel zo
aangetast dat verbetering slechts ten dele te verwachten is?
• Hoe groot is de kracht van het herstellend vermogen van de betreffende
persoon en is hij of zij zelf ook bereid om een bijdrage te leveren aan het
herstel? Zoals het opvolgen van (voedings)adviezen of het doen van een
oefening.
Echter pas na gedegen lichamelijk onderzoek is duidelijk in welke mate
osteopathie kan helpen en hoe de aard van de behandeling zal zijn. Om een
indruk te geven van klachten waarbij osteopathie kan helpen, zijn in deze
folder meerdere voorbeelden beschreven. Deze en enkele andere veel
voorkomende en veelal goed te behandelen klachten zijn tevens in deze folder
opgenomen.
Wat kunt u van een behandeling
verwachten?
De behandeling is zacht en in de regel niet
pijnlijk. De aanpak respecteert het menselijk lichaam. Ogenschijnlijk werkt
een osteopaat soms slechts aan de buitenkant van het lichaam, ondertussen
worden vaak de diepste weefsels als hersen- of buikvliezen behandeld. De
patiënt kan tijdens een behandeling soms goed zijn gespannen weefsels ervaren
als gevoelige zone’s in het lichaam. Bij forse blokkades in rug of nek is het
nodig de beweeglijkheid van de wervels te corrigeren. Een niet soepel
bewegende wervel of bekken kan een druk geven op de zenuwbanen, en bloed- of
lymfevaten.
Het is belangrijk na een behandeling relatief rustig aan te doen. Dat wil
zeggen geen activiteiten te gaan doen die normaal ook niet gedaan worden of
slechts zelden. Als u bijvoorbeeld maar eens per week sport, doe dat dan niet
direct na de behandeling. Als u vaker sport dan kan dat geen kwaad enkele
uren na de behandeling. Wat extra water drinken (niet ijskoud) is ook aan te
bevelen na de behandeling. Het lichaam heeft tijd nodig om te wennen aan de
nieuwe situatie. Omdat de weefsels na behandeling hun afvalstoffen loslaten,
kunnen de klachten in het begin licht toenemen. Ook kan een bepaalde mate van
vermoeidheid optreden. Dit zijn veelal goede reacties en herstellen zich in
de regel vrij snel.
Hoeveel behandelingen zijn er nodig?
Normaal gesproken is binnen vier behandelingen
verbetering merkbaar. Soms is er direct na de eerste behandeling al
verbetering merkbaar maar bij hardnekkige klachten zijn soms meerdere
behandelingen nodig voor er verandering optreedt. Als verbetering uitblijft,
zullen de behandelingsmogelijkheden opnieuw worden besproken. Wanneer er
binnen drie á vier consulten geen resultaat is zal de osteopaat veelal
voorstellen om de behandeling te staken. Langer doorgaan heeft dan meestal
geen zin. Er dient in zo een geval naar andere oorzaken voor de klachten te
worden gezocht. Onderzoek of behandeling door andere, niet manuele,
disciplines binnen de gezondheidszorg zal dan wellicht zijn aangewezen. De
duur tussen twee behandelingen is gewoonlijk twee tot zes weken. Totaal zijn
er gemiddeld vijf behandelingen door een osteopaat nodig om het optimale
resultaat te bereiken.
Kunnen baby's en kleine kinderen ook
behandeld worden?
Een aantal problemen bij kinderen ontstaat tijdens
de geboorte. Een te nauw geboortekanaal, een stug bekken van de moeder of
hulpmiddelen bij de bevalling kunnen de flexibiliteit van het schedeltje
veranderen. Op den duur kan dit leiden tot problemen als: groeistoornissen,
motorische achterstand, dreinerigheid, onrust en klachten variërend van
oorontstekingen tot long- of darmproblemen. Als een kind regelmatig naar een
arts moet vanwege dit soort klachten, of wanneer het niet lekker in z'n vel
zit is osteopathie een veilige methode om veel problemen te verhelpen of te
verkomen.
De handgrepen van een osteopaat zijn zacht. Zo zacht zelfs, dat baby's kort
na de geboorte behandeld kunnen worden. Kinderen vinden de behandeling over
het algemeen erg prettig, omdat het hen een ontspanning geeft waar ze
voorheen niet bekend mee waren. Onderzoek in de Verenigde Staten liet zien
dat kinderen die een goede flexibiliteit van de schedel hebben op school
aanzienlijk beter presteerden, zowel wat leerprestaties als wat sociaal
gedrag betreft.
De werkwijze
De osteopaat herstelt dus de lichaamsfuncties door
de beweeglijkheid van het betreffende weefsel te verbeteren. Als de weefsels
soepeler worden en beter bewegen, heeft dit een positieve uitwerking op de
vloeistofstroom, de doorbloeding en op de werking van de zenuwen. Zo
verbeteren de werking van de huid, de spieren en andere organen zoals
spijsverteringsorganen, hersenen, blaas en longen.
De weefselbeweeglijkheid
Een osteopaat herstelt drie soorten weefselbewegingen.
1. De grootste bewegingen zijn bestemd om te kunnen lopen, dansen, springen
enz.. Hiervoor hebben we botten, gewrichten en spieren. Een geblokkeerd
(slecht bewegend) gewricht geeft pijn. We kunnen dan bijvoorbeeld onze rug
niet meer strekken of de knie buigt niet meer voldoende.
2. Veel kleiner maar nog steeds zichtbaar zijn de bewegingen die ontstaan
door de ademhaling. Het middenrif (de ademhalingsspier) vormt bij elke
ademhaling een pompfunctie voor de buikorganen. Dit stimuleert de
bloedsomloop en verbetert de darmwerking. Deze bewegingen zijn goed voelbaar.
Door de bewegingen van het middenrif dalen de nieren bij elke ademhaling zo'n
twee centimeter, (heen en terug is dat ongeveer 250 km per jaar!).
3. De laatste soort is heel klein en niet zichtbaar. Het gaat om zacht heen
en weer gaande ritmische bewegingen in het weefsel. Zij vormen een soort eb
en vloed voor de vloeistoffen in de weefsels. Hierdoor blijft de
vloeistofstroom tussen de cellen in beweging. Het ritme stimuleert de
doorgang van belangrijke stoffen en afvalstoffen door de celwand. Dit
mechanisme wordt de 'celademhaling' genoemd. Het doel van dit microritme is
het in goede conditie houden van de cellen.
De vloeistofstroom
Er zijn drie grote vloeistofstromen in het lichaam:
het bloed, het lymfevocht en de hersenvloeistof (LCS).
Vanuit de osteopathische zienswijze moeten deze drie vloeistoffen vrij kunnen
stromen in het lichaam. Bij verminderde weefselbeweeglijkheid stagneert de
vloeistofstroom met als gevolg bijvoorbeeld verzuring en vervuiling van
lichaamsweefsels. Dit veroorzaakt pijn en tast de functie van het getroffen
weefsel aan. Een van de belangrijkste functies - het natuurlijk afweersysteem
- kan hierdoor verzwakt raken, maar ook juist overgevoelig gaan reageren in
de vorm van voedselintoleranties en allergieën.
De reactie van het lichaam op te sterke weefselvervuiling is bijvoorbeeld een
afkapseling van het vervuilde gebied, wat kan ontaarden in een ontsteking.
Een ontsteking is een heftige poging de kwalijke stoffen op te ruimen, door
toename van de vloeistofstroom, warmte en zwelling.
Als het lichaam zelf niet in staat is de afgekapselde gifstoffen en bacteriën
op te ruimen, zal een osteopaat proberen het lichaam over het dode punt heen
te helpen door de beweeglijkheid van de weefsels te herstellen. De
vloeistoffen kunnen dan weer vrij stromen en de ontsteking heeft geen reden
meer om te blijven bestaan. Het weefsel kan nu wel genezen.
De behandeling
In het lichaam onderscheidt de osteopaat drie
systemen. Zij zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden: het orgaanstelsel, het
bewegingsapparaat (bot- en spierstelsel) en het zenuwstelsel.
Ook al hebben deze systemen een verschillende functie, ze zijn door het
netwerk van vliezen over het hele lichaam verbonden en hebben een regulerende
invloed op elkaar. Een probleem in één van deze systemen heeft altijd een
negatief effect op de andere twee.
Het orgaanstelsel
De darmen en alle organen worden omwikkeld en op hun
plaats gehouden door bindweefselstructuren als kapsels en vliezen. In deze
omgevende en steunende structuren zitten de zenuwbanen, bloed- en lymfevaten
die de aan- en afvoer van belangrijke stoffen verzorgen. Deze stevige vliezen
vormen in het lichaam een groot netwerk, waardoor alle weefsels met elkaar
verbonden zijn.
Een opgezette dikke darm kan de vliezen zodanig op rek brengen, dat de
beweeglijkheid van de darm afneemt. Door de verbindingen van de vliezen met
de rug, bloedvaten en zenuwen kunnen de rugspieren geprikkeld worden, zodat
langs deze weg heel goed lage rugpijn kan ontstaan door een dikke
darmprobleem.
Vergelijkbare processen ontstaan wanneer de lever, door bijvoorbeeld
uitputting of overbelasting, het lichaam niet meer kan ontgiften. Enerzijds
is er in de directe omgeving kans op rug- of ribklachten. Anderzijds hopen
gifstoffen zich elders in het lichaam op. Die plaatsen, vaak pezen of
spieren, worden overgevoelig voor ontstekingen. Oorzaak en pijn liggen hier
dus niet in hetzelfde gebied. Een 'vastzittende' lever is verantwoordelijk
voor veel langdurige hoofdpijn, schouderklachten, nek- en hoge rugpijn. Dit
door een soort 'weerpijn' naar het bewegingsapparaat met slecht doorbloede en
gespannen spieren tot gevolg.
Wat betreft de behandeling van het orgaanstelsel zal een osteopaat de
beweeglijkheid van de omringende vliezen herstellen. Dit heeft in de regel
een positieve invloed op de stofwisseling van darmen en andere organen.
Bovendien wordt er altijd onderzocht of er vanuit de andere twee systemen
negatieve factoren aanwezig zijn die behandeld moeten worden. Buik- en
maagklachten, slechte spijsvertering, verstopping, diarree, blaas- en
longklachten kunnen hierdoor verbeteren.
Het bot- en spierstelsel
Problemen in het bewegingsapparaat kunnen
veroorzaakt worden door een storing ter plaatse in de biomechanica (het
gewrichtsspel), of door problemen op een andere plek in het lichaam.
Een voorbeeld van een storing in de biomechanica betreft bewegingsproblemen
in gewrichten als knie of enkel, ontstaan door een ontwrichting of verstuiking.
Het gewricht gaat hierdoor als het ware iets uit de kom en kan de
oorspronkelijke positie niet meer innemen. Het gevolg is een verkeerd
'gewrichtsspel'. Dit kan de oorzaak zijn van bijvoorbeeld gewrichtsslijtage
en steeds terugkerende pees- en spierproblemen bij sporters.
Voor het herstellen van een storing als gevolg van dit verkeerde
'gewrichtsspel' staat een osteopaat een groot aantal technieken ter
beschikking. Hierdoor verbetert de positie van wervels en andere botten en zo
de gewrichtsbeheersing en ontspannen de weefsels rondom gewrichten.
Pijn in het bewegingsapparaat kan ook veroorzaakt worden door een ander
probleem, elders in het lichaam. Dit kan spanning of irritatie in de organen
zijn. Prikkeling van de galblaas kan hardnekkige klachten geven aan de
rechter schouder, problemen van de maag vaak aan de linker. Een osteopaat
gaat altijd op zoek naar dit oorspronkelijke probleem, om te voorkomen dat
klachten terugkomen.
Een goed voorbeeld van klachten aan het bot- en spierstelsel met een dieper
liggende oorzaak, betreft rugklachten veroorzaakt door een slecht beweeglijke
of licht verzakte nier. De rugklachten in de flank die hiermee gepaard gaan,
verdwijnen pas als de osteopaat met de hand voorzichtig de nier zijn normale
beweeglijkheid en de oorspronkelijke positie teruggeeft. Nadat ook de wervels
behandeld zijn kan de zone van de lage rug in al z'n aspecten weer normaal
functioneren.
Het zenuwstelsel; de cranio-sacrale
osteopathie
Onze schedel is geen starre kokosnoot. Hij bestaat
uit ruim twintig verschillende botstukken. Zij zijn verbonden door de
schedelnaden. De schedel heeft hierdoor een zekere flexibiliteit.
Dr. Still werkte vanaf het begin van zijn osteopathie al met de verschillende
schedelbotten. Zijn ervaring leerde hem dat spanning in de schedel een
negatieve invloed heeft op de gezondheid.
Deze theorie werd in de jaren '30 verder uitgebouwd door de arts en osteopaat
W.G. Sutherland, een leerling van Still. Sutherland beschreef als eerste dat
de schedelnaden een zekere beweging toelaten. Volgens Sutherland maakt de
schedel deel uit van een lichaamssysteem dat met de wervels en het heiligbeen
het gehele zenuwstelsel omgeeft. Dit systeem wordt het cranio-sacraal systeem
genoemd.
De naam is ontleend aan de twee buitenste beenderen, cranium (schedel) en
sacrum (heiligbeen). Binnen deze beenderige omhulling van het zenuwstelsel
bestaat een ritmische beweging van de hersenvliezen en -vloeistof. Omdat de
hersenvliezen een onderdeel zijn van het totale lichaamsnetwerk is het ritme
overal voelbaar. Een gezond persoon heeft meestal een harmonieus ritme. Het
schedelritme is een voorbeeld van de eerder genoemde minimale weefselritmes.
Wetenschappelijk onderzoek in de jaren '70 aan de Amerikaanse Michigan States
University toonde aan dat veel lichamelijke en psychische klachten kunnen
ontstaan als het cranio-sacraal systeem niet goed functioneert. Onder andere
aan deze universiteit werd vervolgens het bestaan van dit systeem
wetenschappelijk bewezen.
Verhoogde weefselspanning in of van de schedel kan een aantal nadelige
gevolgen hebben:
• Het ritme van het cranio-sacraal systeem verandert. De doorstroomsnelheid
van de hersenvloeistof in de schedel vermindert hierdoor. Het hersenweefsel
kan de afvalstoffen onvoldoende kwijt en er kunnen tal van klachten ontstaan
als: hoofdpijn, geheugen- en concentratieproblemen, maar ook gedrags- of
gevoelsveranderingen.
• Wellicht ontregeling van de werking van de hypofyse. Dit verstoort de
hormoonbalans in het lichaam. Dit betreft dan bijvoorbeeld het groeihormoon
of de geslachtshormonen maar ook de schildklier of bijnieren kunnen uit
evenwicht raken.
• Verminderde werking van de hersenzenuwen. Zij reguleren belangrijke
lichaamsfuncties als horen, zien en ruiken, de spijsvertering, ademhaling en
de bloeddruk. Deze functies raken hierdoor als het ware van slag.
Het ritme is te herstellen door de beweeglijkheid van de schedelbeenderen en
de hersenvliezen te verbeteren. De osteopaat doet dit door middel van een
zeer lichte druk op het hoofd en het heiligbeen.
Bij migraine, hoofdpijn, slaapstoornissen, bijholteontstekingen, oorpijn en
depressieve gevoelens speelt een verminderde flexibiliteit van de schedel
vaak een rol.
Het zenuwstelsel neemt in het lichaam zo'n belangrijke plaats in dat de
osteopaat het cranio-sacrale systeem altijd zal onderzoeken en indien nodig
in de behandeling zal betrekken.
Het lichaam als een geheel
Osteopathie moet niet verward worden met andere
manuele behandelwijzen. Osteopathie is een originele vorm van manuele
geneeskunde met een geheel origineel concept, eigen diagnostiek en therapie.
De osteopaat onderzoekt de patiënt als eenheid en zal dus op het hele lichaam
zijn diagnostiek toepassen in tegenstelling tot alle andere manuele
benaderingswijzen. Door kennis van de bouw en werking van het lichaam kan hij
de verschillende klachten van de patiënt aan elkaar relateren. Tevens is de
osteopaat vaak in staat de mechanische oorzaak van veel langdurige klachten
te behandelen. Chiropractie, manuele therapie, craniosacraal therapie en vele
andere manuele behandelwijzen richten zich echter altijd maar op een beperkt
gedeelte van het lichaam. De osteopathie ziet echter altijd het lichaam als
één bewegend geheel.
Dat deze holistische manuele benaderingswijze heel effectief is blijkt uit
steeds meer wetenschappelijk onderzoek dat wordt verricht binnen de
osteopathie. Door de mens als één geheel te zien en te behandelen zien we ook
dat niet alleen de klacht verbetert waar de patiënt voor komt maar dat ook de
andere lichamelijke klachten verbeteren of verdwijnen. De algehele
gezondheidstoestand verbetert vaak na osteopathische behandeling: pijn en
ongemak verdwijnen en mensen gaan beter slapen, kunnen meer en langer
bepaalde activiteiten doen (werk, sport, hobby) en de psychische toestand
verbetert.
Erkenning van de osteopathie
Wat voor opleiding heeft een
geregistreerd osteopaat?
Een osteopaat in Nederland heeft na zijn
basisopleiding als fysiotherapeut of arts een vijf á zesjarige opleiding aan
een internationaal erkende osteopathieopleiding gevolgd. Na deze periode van
circa tien jaar studie bezit de osteopaat een uitgebreide kennis van bouw en
werking van het lichaam en de mogelijke oorzaken van ziek worden en kan hij
op gelijkwaardig niveau met vrijwel alle specialismen in de gezondheidszorg communiceren.
De kunst van de osteopathie echter bestaat in de toepassing van het concept
op alle facetten en specialismen van de geneeskunde. Hij functioneert zo in
de praktijk dan ook als een soort "specialist van het geheel".
Na afsluiting van de opleiding doet de aankomend osteopaat een examen voor
een (inter)nationale jury en kan hij of zij vervolgens opgenomen worden in
het Nederlands Register voor Osteopathie (N.R.O.). Na verdediging van een
wetenschappelijke thesis kan men de beschermde titel D.O. (Diploma in de
Osteopathie) behalen.
De Nederlandse Vereniging voor Osteopathie behartigt sinds 1986 de belangen
van de osteopathie in Nederland. Deze beroepsvereniging, de N.V.O. zet zich
in Nederland in voor officiële erkenning. Met name in landen als de Verenigde
Staten, Canada, Engeland, Australië, Nieuw-Zeeland, Frankrijk en België wordt
de osteopathie als vele jaren op brede schaal toegepast en is daar veelal
erkend.
Het N.R.O. houdt toezicht op het functioneren van haar leden en staat borg
voor een veilige en kwaliteitsvolle behandeling door elk van hen. Het
toepassen van osteopathische technieken door een therapeut garandeert niet
dat deze een erkend osteopaat is. De erkende osteopaten staan geregistreerd
bij de N.R.O. Voor eventuele klachten over de behandeling is er een
landelijke klachtencommissie (0118-617448).
De Stichting voor Wetenschappelijk Osteopathisch Onderzoek (SWOO) houdt zich
in Nederland o.a. bezig met het opzetten van wetenschappelijk onderzoek naar
de effectiviteit van osteopathie.
Zijn er specialismen binnen de
osteopathie?
De basiskwaliteit van geregistreerde osteopaten is
gelijk. Iedere osteopaat behoort de mens te behandelen vanuit de hier
besproken visie. Er kunnen echter wel kleine verschillen zijn in de manier
waarop de verschillende osteopaten werken. De genoten opleiding, de gevolgde
nascholingen en de ervaring bepalen naast de persoonlijkheid van de osteopaat
hoe hij of zij in de praktijk werkt. Maar echte specialisaties zijn er niet.
Iedere osteopaat behoort de patiënt als geheel te behandelen. Wel zijn er
osteopaten die zich door interesse, na onderzoek en middels aanvullende
scholing extra hebben verdiept in de behandeling van kinderen. De benadering
van kinderen vergt in het algemeen toch een heel andere aanpak dan die van volwassenen.
Het is dan ook aanbevolen om voordat u een afspraak maakt voor uw kind eerst
aan de betreffende osteopaat te vragen of hij of zij de benodigde affiniteit
en ervaring heeft met de behandeling van kinderen.
Wat zijn de kosten en hoe zit het
met de verzekering?
De kosten bedragen 65 euro (inclusief BTW) per
consult en worden door de meeste ziektekostenverzekeraars (gedeeltelijk)
vergoed indien de behandelend osteopaat bij het N.R.O. is aangesloten en u
aanvullend verzekerd bent. Een verwijzing van de huisarts of specialist is
niet nodig. Een osteopaat werkt echter graag samen met huisartsen,
specialisten en andere disciplines binnen de gezondheidszorg. Enerzijds kan
de arts belangrijke informatie doorspelen (bijvoorbeeld uitslagen van
laboratoriumonderzoek en radiologie), anderzijds kunnen contacten en
samenwerking ook heel waardevol zijn voor het welzijn van de patiënt.
Adressen
Praktijk voor Osteopathie van I.I. van Tintelen D.O.
M.R.O.
Baarsweg 16
8336 KJ Baars (Steenwijk)
Tel: 0521-58 80 89 Behandeling volgens afspraak.
Voor overige adressen van osteopaten in Nederland:
Nederlandse Vereniging voor Osteopathie (N.V.O.)
J. Brasserstraat 27
4333 MA Middelburg
tel: 0118-617448
www.osteopathie.nl (op deze site vindt u ook een aantal publicaties van de
heer van Tintelen welke zijn gepubliceerd in het tijdschrift ‘De Osteopaat’,
een vaktijdschrift voor osteopaten )
Wie is de heer I.I. van Tintelen?
Van Tintelen studeerde sportverzorging in Haarlem en
vervolgens fysiotherapie in Amsterdam.
Met deze studies als vooropleiding begon hij in 1991 aan het College
Sutherland te Antwerpen aan zijn zesjarige opleiding tot Osteopaat. In 1997
slaagde hij voor het casuïstiekexamen van het Nederlands Academisch College
voor Osteopathie (NACO) en verkreeg hij een speciale onderscheiding na het
casuïstiekexamen in Antwerpen voor de nationale jury van de Belgische
Vereniging voor Osteopathie (BVO). Vier jaar later behaalde hij de titel D.O.
(Diploma in de Osteopathie) met een zelfde speciale onderscheiding na verdediging
van zijn thesis voor de internationale jury van de BVO in Antwerpen. De
thesis bestond uit een verslag van zijn wetenschappelijk onderzoek naar de
effectiviteit van osteopathie bij de behandeling van migrainepatiënten.
Tevens kan deze thesis gebruikt worden als handleiding bij het opzetten van
wetenschappelijk onderzoek naar de effectiviteit van eender welke
behandelwijze bij eender welke aandoening. Sinds 1997 is hij werkzaam in zijn
praktijk voor Osteopathie, geregistreerd door het Nederlands Register voor
Osteopathie (NRO) en lid van de Nederlandse Vereniging voor Osteopathie
(NVO).
Tevens volgde hij diverse opleidingen m.b.t. fytotherapie, orthomoleculaire
voedingsleer en toegepaste kinesiologie. In 1998 behaalde hij het diploma van
Klassiek Homeopaat na het volgen van een 5 1/2 jarige opleiding aan de School
voor Homeopathie te Amersfoort.
Naast vermelde opleidingen (be)studeerde hij nog vele andere alternatieve
behandelwijzen zowel westers als oosters van oorsprong en volgde hij diverse
aanvullende cursussen: zwangerschapbegeleiding, behandeling van kinderen,
whiplash, perinatale bekkeninstabiliteit, postpartum complicaties en klachten
na vaccinatie.
In zijn osteopathiepraktijk past hij zijn medische-, fysiotherapeutische-,
homeopathische-, fytotherapeutische-, orthomoleculaire- en andere
(alternatieve) kennis toe bij de behandeling, advisering en / of verwijzing
van zijn patiënten.
Nascholing en verdieping in de osteopathie volgt hij in alle facetten van de
osteopathie: de viscerale- pariëtale- en cranio-sacrale therapie aspecten.
Ook verdiepte hij zich extra in Somato Emotionele Release, een lichamelijk
emotionele therapeutische benadering met de osteopathie als basis, in de
osteopathische behandeling van kinderen, rugklachten, bekkeninstabiliteit en
van mensen met klachten na fysiek trauma (whiplash e.d.).
Van Tintelen doceerde lichamelijk onderzoek en uitsluitingsdiagnostiek als
bij- en nascholing voor (alternatieve) behandelaars en gaf de vakken medische
basiskennis, alternatieve behandelwijzen, voeding en wetenschap en
homeopathie aan de School voor Homeopathie te Amersfoort.
Als osteopaat en onderzoeker is hij werkzaam voor de Stichting ter
bevordering van Wetenschappelijk Osteopathisch Onderzoek (SWOO). Voor die
stichting helpt en adviseert hij bij het opzetten en uitvoeren van
wetenschappelijk onderzoek naar de effecten van osteopathie. Zowel namens de
SWOO, de NVO als op persoonlijke titel doet hij wetenschappelijk onderzoek en
ondersteund en adviseert hij collega osteopaten bij het doen van
wetenschappelijk onderzoek.
Tot op heden (2003) deed hij onderzoek naar de effectiviteit van
osteopathische behandeling van migraine en literatuuronderzoek naar de
veiligheid en effectiviteit van osteopathie in het algemeen en naar het
chronisch vermoeidheid syndroom (M.E.) en Prikkelbare Darm Syndroom in het
bijzonder. Regelmatig verschijnen er wetenschappelijke artikelen van zijn
hand in diverse (para)medische- en osteopathische literatuur. Op dit moment
(2004-2005) houdt hij zich naast zijn werkzaamheden als osteopaat in Baars
(Steenwijkerland) bezig met de opzet en uitvoering van een wetenschappelijk
onderzoek naar de effectiviteit van osteopathie bij de behandeling van mensen
met het Prikkelbare Darm Syndroom (waaronder 'de spastische dikke darm').
Tevens was hij adviseur van de commissie Wetenschap en Homeopathie van de
Nederlandse Vereniging voor Klassiek Homeopaten (NVKH).
Door zijn jarenlange ervaring in de gezondheidszorg: ((top)sportverzorging
(10 jaar), werkzaamheden als fysiotherapeut (8 jaar) in ziekenhuis en
paramedisch centrum, als klassiek homeopaat (3 jaar) en als osteopaat(van
1997 tot heden)), de diverse opleidingen en functies is hij op de hoogte van
vrijwel alle (wetenschappelijke) ontwikkelingen binnen zowel de reguliere als
alternatieve geneeskunde en (on)mogelijkheden van de diverse behandelwijzen.
Van Tintelen heeft zich met name verdiept in de behandeling van die
aandoeningen waar men in de reguliere en alternatieve geneeskunde niet veel
raad mee weet. Elke dag weer ervaart hij de waarde van osteopathische
behandeling, eventueel aangevuld met voedingscorrecties, bij aandoeningen als
bekkeninstabiliteit, prikkelbare darmsyndroom, migraine, hoofdpijn,
fibromyalgie, klachten na whiplash, diverse pijnklachten van het
bewegingsapparaat (nek, rug, schouders, heupen) en bij de diverse ongemakken
van kinderen. Daarnaast zijn vrijwel alle klachten ontstaan rond de bevalling
zeer goed met osteopathie te behandelen.
Voorbeelden van klachten, geschikt
voor osteopathische behandeling.
Hieronder volgt een lijst met klachten en aandoeningen waarmee u naar een
osteopaat kunt gaan. Hieruit blijkt dat met osteopathie veel klachten te
behandelen zijn. Tevens weet een osteopaat zeer goed wanneer hij uit medisch
oogpunt juist niet moet behandelen en wanneer hij u moet doorverwijzen naar
bijvoorbeeld de huisarts of een specialist.
Klachten aan het bewegingsapparaat
Nekklachten en rugklachten met en zonder uitstraling
naar armen of benen. Pijnen tussen de schouderbladen. Klachten van de
gewrichten, pezen en spieren. Hernia-achtige klachten of 'beknelde zenuwen'.
Carpaal tunnelsyndroom. Klachten bij scoliose of andere klachten aan de
wervelkolom. Onverklaarbare pijnen aan het bewegingsapparaat. 'Frozen
shoulder' of andere schouderklachten zoals slijmbeursontstekingen (acuut en
chronisch). Bekkeninstabiliteit, vooral na de zwangerschap maar soms ook
tijdens. Diverse sportblessures in de vorm van gewrichtsklachten of
terugkerende spier- en peesklachten.
Ook het beloop van bepaalde chronische aandoeningen kunnen gunstig beïnvloed
worden.
Klachten in bekken, buik-, en
borstholte
Diverse buikklachten zoals het prikkelbare
darmsyndroom (ook wel spastische dikke darm genoemd), chronische verstopping
(obstipatie) en / of diarree. Diverse maagklachten zoals oprispingen, boeren,
brandend maagzuur en opgeblazenheid. Diverse buik- of borst(pijn)klachten na
operaties, infecties, ontstekingen of bevalling. In het algemeen loont het de
moeite bij (onverklaarbare) buikklachten de osteopaat te consulteren.
Incontinentie (ongewild urineverlies). Menstruatieklachten,
blaasontstekingen, verzakking van de baarmoeder, prostaatproblemen of
ongewenste kinderloosheid zijn soms ook goed te behandelen. Dit geldt ook
voor benauwdheid en longklachten in het algemeen.
Andere algemene klachten
Hoofdpijn, migraine, duizeligheid, fibromyalgie en
klachten na een whiplashongeval zijn vaak zeer goed te behandelen. Ditzelfde
geldt voor behandeling van bepaalde vormen van aangezichtsverlamming
(facialisparalyse volgens Bell) en van (acute) gordelroos (Herpes Zoster).
Resultaat wordt soms ook bereikt bij chronische ontstekingen van bij- of
voorhoofdholten, ziekte van Menière, aangezichtspijnen, chronisch
vermoeidheidssyndroom (M.E.) en bij problemen met de bloedsuikerspiegel.
Klachten bij baby's en kinderen
Huilbaby's, buik- en maagklachten: krampen, pijn en
reflux.
Neurologische problemen, motorische en geestelijke achterstand, overmatig
druk gedrag van zuigelingen. Chronische oorproblematiek. Hoofdpijn en
rugproblemen.
Eigenlijk loont het voor ieder kind en iedere volwassene, waarvan de
gezondheid te wensen overlaat, de moeite om een osteopaat te consulteren. Dat
geldt voor zowel acute klachten, klachten die sinds korte tijd aanwezig zijn,
als voor chronische, zeer langdurige, klachten waar u al (tientalle) jaren
last van heeft.
Praktijk voor Osteopathie van I.I. van Tintelen D.O. M.R.O.
Baarsweg 16
8336 KJ Baars (Steenwijk)
Tel: 0521-58 80 89
|