Chronisch vermoeide Virginie Molly (25) vecht al zeven jaar tegen onbegrip.
"Ik voel me alsof ik elke dag een marathon loop"
---------------------------------------------------------------------------
Bron : Het Volk (Belgie)
Datum: 25/09/2003

Toen Virginie Molly (25) in 1996 met een pijnlijke hiel naar de huisarts trok, had ze nog nooit gehoord van het chronisch
vermoeidheidssyndroom (CVS). "Pas vier jaar later, na tientallen onderzoeken bij allerlei artsen, vertelde een dokter me dat ik die verschrikkelijke ziekte had", zegt de West-Vlaamse. Hoewel elke arts bevestigt dat ze invalide, en dus ook werkonbekwaam is, weigeren alle instanties haar een uitkering. "En dat allemaal omdat ik wilde
doorzetten. Nu ben ik op."

door Bram VAN HEMELRYCK
HET VOLK donderdag 25 september 2003


"Ik loop enkel nog de trap op om te gaan slapen", zegt Virginie Hoewel het chronisch vermoeidheidssyndroom al zeven jaar in haar lijf zit, werd de diagnose pas drie jaar gesteld. "Ik voelde me ziek en uitgeput, maar geen enkele arts vond de oorzaak. Ze zegden dat het tussen mijn oren zat", vertelt Virginie, die vooral het gevoel heeft dat de artsen de ziekte niet wilden herkennen. "Reumatologen,orthopedisten en fysiotherapeuten hebben me tientallen keren
onderzocht. Zonder resultaat."

Onverklaarbaar uitgeput
-----------------------

Oorspronkelijk had Virginie enkel last van een pijnlijke hiel, maar al snel bleek er meer aan de hand. "OP een morgen kon ik niet meer steunen op mijn hiel. Steunzolen en verbanden, niks bleek te helpen."Ondertussen ging het van kwaad naar erger. "Ik ging nogsteeds naar school. Door uitputting was ik steeds vaker afwezig in de les. Ik kon de leerstof niet onthouden."
"Die periode was ook emotioneel heel zwaar. Niet een dokter kon me vertellen wat er met me aan de hand was. En ook vrienden en leerkrachten twijfelden: ik zocht aandacht, zegden ze. Na vier jaar lijden, stortte mijn wereld in. Enkel mij vriend Angelo (30), mijn ouders en twee vrienden bleven me steunen."
Na een cortisonebehandeling kon Virginie eindelijk opnieuw steunen op haar hiel. Het wakkerde haar vechtlust aan, maar overschatte zichzelf. "Ik was pas afgestudeerd en hoewel mijn hogere studies niet lukten, besloot ik mijn droom waar te maken: ik werd verpleegster.
Hoewel ik als thuisverzorgster een interim-contract van negen maanden had, ben ik maar drie maanden gaan werken. Ik kon de strijd tegen de onophoudelijke uitputting niet meer aan."
Pas in 2000 krijgt Virginie bevestiging van wat ze zelf al jaren wist. Een labo in Amerika ontdekt in haar bloed een indicator die wijst op CVS. "Ik was blij te horen dat er echt iets aan de hand was met mijn lichaam. Wat zekerheid zou me sterker moeten maken, maar
horen dat je ongeneeslijk ziek ben, is een klap in je gezicht."
"En nog steeds wilde niemand me geloven. Elke arts bevestigt dat ik zwaar ziek ben. Maar nergens heb ik recht op een uitkering.
Verschillende artsen hebben me 66 procent invalide verklaard. Dat betekent dat ik officieel werkonbekwaam ben."
Bij het ziekenfonds kreeg Virginie bij haar noodgedwongen stopzetting van haar dagtaak even een uitkering. "Maar omdat de ziekte al voor dat ik ging werken in mijn lichaam zat, krijg ik van hen niks meer." Ook bij het Riziv, het Rijksinstituut voor Ziekte- en Invaliditeitsverzekering waar ze voor een commissie moest verschijnen omdat ze al een jaar op het ziekenfonds was aangewezen, ving Virginie bot.

"Bij mijn eerste aanvraag deden hun artsen nauwelijks de moeite om mijn lijvig dossier te doorbladeren. Ze luisterden even naar de hartslag en namen de bloeddruk. Ik zag in hun ogen dat ze dachten :”Lap”, weer zo een die op een uitkering aast en ze concludeerden dat ik geen recht had op een uitkering."
Pas na dat Virginie en haar vriend beroep aantekenden bij de arbeidsrechtbank kwam ze te weten waarom de aanvraag geweigerd werd.
Omdat Virginie al sinds 1996 ziek was, had ze toen al een aanvraag moeten indienen. "Een procedurefout. Hoe kan ik aangifte doen van mijn ziekte als die nog door niemand was bevestigd? Ik had geen diagnose. Nu had ook een onafhankelijke arts de rechtbank mijn
invaliditeit bevestigd."

Minder dan leefloon
-------------------

Door te werken, had Virginie blijk gegeven te kunnen werken, ondanks alle artsen die haar wel invalide en zodoende ook werkonbekwaam verklaarden. "Nu heb ik een inkomen van 225 euro", stamelt Virginie. "Dat is niet eens een leefloon. Ik heb gewoon te lang geprobeerd mijn plan te trekken. Ik word gestraft voor mijn doorzetting. Toen ik studeerde, woonde ik bij mijn ouders. Waarom moest ik toen een vervangingsinkomen aanvragen?"
Virginie redde het lange tijd met stempelgeld, tot ze ten gevolge van haar ziekte een operatie aan haar knie moest ondergaan. "Na die ingreep sprong het ziekenfonds opnieuw even bij." "Omdat de adviserende arts mijn situatie kende, heeft hij die invalideringsuitkering zelfs even kunnen rekken. Na twee blamen heeft hij me moeten opgeven."

De juridische dienst van het Riziv raadde aan een uitkering voor een handicap aan te vragen, maar die werd voor de tweede keer geweigerd.
In de hoop toch nog hun gelijk te halen tekende Virginie nogmaals beroep aan tegen de uitspraak "Met alle risico vandien", zegt haar vriend Angelo. "Als we voor de tweede keer ongelijk krijgen, dreigt Virginie ook haar stempelgeld te verliezen."


Oud patient Marie Helewaut (43) gelooft in dubbele aanpak
"Je kan genezen van CVS"
Gewezen patient Marie Helewaut (43) zegt dat je wel degelijk van CVS kan genezen. "Je moet dan wel niet enkel de lichamelijke, of de psychische aspecten aanpakken, maar wel beide tegelijkertijd", zegt de oprichtster van Anamkara.
Volgens wetenschappelijke studies lijden ongeveer 10.000 Belgen aan het chronische vermoeidheidssyndroom (CVS). Volgens Marie Helewaut (43), zelf oud-patiënt , zijn het er minstens 4 keer zoveel. "Ook al omdat er maar heel weinig artsen de ziekte behoorlijk weten aan te pakken."
De ziekte hangt vooral samen met milieuverontreiniging en het steeds vaker opduiken van zware metalen. "Zelfs een foute tandvulling kan aanleiding geven tot CVS", zegt Helewaut.


Riziv, dienst uitkeringen
"Ziekte moet verband hebben met werk"
"Enkel mensen die plots niet meer in staat zijn te werken en zonder beroepsinkomen vallen, kunnen we een uitkering bezorgen. Uiteraard moet het stoppen met werken volgen uit het begin of het erger worden van het letsel. Zoniet spreken wij van "voorafbestaande toestand".
Dat wil zeggen dat de persoon al ziek was voor hij zich aanbood op de arbeidsmarkt. De persoon moet ook minstens 66 procent invalide zijn."


Ministerie van Sociale Zaken, dienst vervangingsinkomen
"Samenwonen verkleint uitkering"

"Onze aanvragen worden aan twee criteria onderworpen: een medisch onderzoek en een berekening van het gezinsinkomen.
Na de medische controle, komt de persoon in een categorie terecht naargelang de zwaarte van de handicap en wordt dat afgewogen ten opzichte van het gezinsinkomen.

Als de vriend van de aanvraagster werkt en ze wonen samen, worden ze als getrouwd beschouwd, wat de kans op een uitkering alvast verminderd. Enkel het medische aspect is
aanvechtbaar. De inkomensanalyse gebeurt op basis van wettelijke berekeningen." (BVH)