De backlash-mechanismen in het maatschappelijk leven.
 
http://tinyurl.com/32h46r
 
Wat loopt er feitelijk mis in België en Nederland (maar vermoedelijk ook wereldwijd in de meeste landen). Waarom houden taboes zo lang stand, waarom
houden misvattingen rond ziektes zo lang stand en kost een nieuw paradigma zoveel in,spanning en frustratie. Het is het fenomeen dat de Britten omschrijven als een Backlash.
 
 
Backlash, een begrip uit de mechanica, betekent in eerste instantie een negatieve terugslag, in overdrachtelijke zin: het feit dat de boodschapper van
het slechte nieuws zelf teruggeslagen wordt. Backlash betekent echter ook: de speling die ontstaat in een mechanisch systeem, zodat het hele systeem 'dol
draait'. Het is een fenomeen dat professor Pyck (Leuven) sinds 1990 bestudeerde i.v.m. kindermishandeling, met als de meest duidelijkste illustratie het
spaghetti-arrest en de evolutie sindsdien in de zaak Dutroux. Hij schreef daarover een rapport "Backlash als onderliggend mechanisme van de "Belgische
ziete" - reflecties één jaar na het "spaghetti-arrest" en de "Witte Mars"
 
Doch het is een fenomeen dat blijkbaar ook in ANDERE DOMEINEN van het maatschappelijk leven toegepast wordt, zoals ook bleek uit de getuigenis van
drie ambtenaren en andere mensen. In de voormalige Sovjetunie werd dit mechanisme gebruikt om er de 'stoorzenders' maatschappelijk mee te liquideren.
Ook wordt het gebruikt om bepaalde zaken in de taboesfeer te houden. Of zelfs in klein, waar mensen angstig voor zijn om de realiteit te aanvaarden of waar nieuwe paradigma zich aandienen ziet men dit mechanisme ontstaan. Heel dikwijls zelfs bewust ingezet worden.
 
Waar komt het nu concreet op neer? Wat houdt zo'n backlash mechanisme in?
 
Wanneer iemand te diep graaft naar wat er in ons land zo allemaal misloopt, wanneer corruptie op het spoor komt, wanneer men nieuwe paradigma niet wil
aanvaarden en in de taboesfeer wil houden, dan ziet men volgende vier backlash-mechanismen in werking treden:
 
   1.. diegene die het onrecht aanklaagt of met het nieuwe paradigma komt, wordt gepest. Niet alleen door de entourage van de crimineel of door de entourage van de diegene die persé het oude mening wil vasthouden, maar ook door zijn eigen professionele entourage of, erger nog, door zijn superieuren, inspectiediensten of medewerkers (patiënten?). Het gevolg hiervan  kan zijn dat de geviseerde zich onzekerder gaat voelen, zich eventueel emotioneel gaat uiten.
 
   2.. Dan begint als twee mechanisme het geruchtencircuit te draaien en/of wordt een echte lastercampagne, het bewust verspreiden van pertinente leugens, opgezet. Dat alles komt vaak uit één hoek waaruit men het helemaal niet verwacht, de onmiddellijke professionele omgeving. De pers doet al dan niet mee met deze lastercampagne, maar de 'beschuldigde', zal alles in het werk stellen om deze 'laster' tegen te spreken. Velen denken dan: zie je wel, hij/zij is toch wat onevenwichtig.
 
   3.. De derde methode is hem het zwijgen opleggen, dreigen met sancties, gerechtelijke procedures, aanklachten bij tuchtorganen, zodat men zelfs niet
meer kan bewijzen dat men integer en deskundig zijn opdracht uitvoerde (zoals bijvoorbeeld Connerotte en ander medewerkers). Ook in ons land (en hier) is het een feit dat eenmaal een tuchtmaatregel genomen werd, de officiële instanties, doch PROGRESSIEF OOK DE PUBLIEKE OPINIE, gaan aannemen dat betrokkene dus wel een fout heeft gemaakt, dat de kritiek op hen dus wel terecht zal geweest zijn. Zelfs als mensen nadien kunnen bewijzen dat ze het niet gedaan hebben en integer waren, wordt die boodschap niet meer gehoord.
 
   4.. het vierde en laatste mechanisme dat vaak bijzonder efficiënt blijkt te zijn, is pogen de betrokkene zowel professioneel als sociaal te isoleren: hij
moet dan emotionele ondersteuning vanuit zijn professionele/sociale omgeving ontberen en de voedingsbodem voor de geruchten wordt nog versterkt. Deze
combinatie van vier methodes om iemand maatschappelijk uit de weg te ruimen, vind je terug in nagenoeg alle gevallen, die werden onderzocht voor het
backlash-fenomeen zoals bijvoorbeeld bij de detectie van seksueel misbruik, corruptie, milieu vervuiling en taboes daar rond bepaalde onderwerpen, nieuwe
paradigma (die oude denkwijze geld en ego kunnen kosten!) en dergelijke..
 
 
BIJ DERGELIJKE ZAKEN wordt in onze huidige samenleving STEEDS MEER beroep gedaan op dit soort technieken. Vooral om met name psychiatrie te gebruiken, te misbruiken om iemand maatschappelijk af te wijzen (zo werd het ziek zijn rond bijvoorbeeld de Bijlmerramp ook gebombardeerd tot posttraumatisch stress syndroom niet?)
 
Wanneer men immers de pesterijen en intimidaties steeds verder gaat opdrijven en dit kan combineren met een geslaagde professionele en maatschappelijk isolement, dan heeft men de ideale voedingsbodem om het gerucht te verspreiden dat de persoon in kwestie effectief 'emotioneel labiel' is, 'psychiatrische hulp' nodig heeft, waardoor de deskundige hoe dan ook aan autoriteit zal inboeten, wat de geruchtenstroom weer versterkt.
 
Gezien de meeste pers en de meeste politiekers niets doen aan dit mechanisme, integendeel er dikwijls nog aan mee werken, hebben  we als burgers, een bijzondere opdracht om hier héél alert te wezen en mensen die hiermee geviseerd worden te ondersteunen. In die zin is een kritische instelling zeker gewenst. Geen sinecure gezien het via mistig verlopen mechanismen gaat en je uiteindelijk zelf niet meer weet wie je nog moet geloven. Wat dan ook de bedoeling is van het mechanisme, verwarring scheppen en bepaalde mensen het zwijgen opleggen. De boodschap bij de burgers weg houden.
 
Hier eens zuivere beelden scheppen, een inventaris opmaken zou een interessante bedoening zijn, die helaas veel tijd en energie vraagt (en wie zich er aan waagt gegarandeerd slachtoffer wordt van een backslash).
 
 
In ieder geval, dit mechanisme hier eens ontleden en ter discussie stellen zou al op de platforms  veel mist weg nemen en mensen door de mand doen gaan. Het zal dan wel duidelijk worden welke mensen onterecht aan de schandpaal worden genageld, welke onzichtbare en vooral ongrijpbare invloeden er aan het werk zijn en wie dit organiseert.
 
Het waarom is duidelijk voor mij. Want telkens een backlash-mechanisme georganiseerd wordt heeft dit enkel de bedoeling het maatschappelijke systeem en structuren (bijvoorbeeld patiënten en hun organisaties of de platforms) dol te doen draaien, mensen die voor éénzelfde doel ijveren tegen elkaar op te zetten, zodat ze i.p.v solidair leren samen werken, elkaar gaan tegen werken en dit met het allerbelangrijkste effect - de aandacht te verwijderen van het gestelde probleem.
 
Met andere woorden ELKE VORM VAN PARTICIPATIE BREKEN zodat vooruitgang op elk vlak tegengehouden wordt
Want samenwerking is MACHT, en macht binnen een groep patiënten moet te allen tijde vermeden worden. We zouden de staat wel
eens te veel GELD kunnen gaan kosten. Bovendien zouden er nog wel eens andere maatschappelijke consequenties aan vast kunnen hangen  en dekseltjes van andere gesloten potjes gelicht kunnen worden. Een psychisch label is dus nog steeds veel wenselijker en daarvoor werken dergelijke Backlash-mechanismen perfect.
 
 
Toch even het lezen en nadenken waard hoop ik.
 
Vegepat