De dubieuze rol van het verzekeringswezen
Veel privé-ziekteverzekeringspolissen zoals
hospitalisatieverzekeringen voorzien dat medische kosten niet uitgekeerd worden
wanneer het gaat om een psychische aandoening of wanneer je opgenomen wordt in
een psychiatrische afdeling.
Vandaar dat b.v. patiënten met fibromyalgie (chronische spierpijnen en
spierstijfheid; oorzaak onbekend) of patiënten gediagnosticeerd als chronisch
vermoeidheidssyndroom (CVS; oorzaak onbekend; hun ziekte erkend willen zien als
een fysiek-organische aandoening. De verzekeringsmaatschappijen weigeren immers
deze mensen hun gezondheidskosten terug te betalen omdat fibromyalgie en co
‘tussen de oren zitten’ en psychische aandoeningen (zouden) zijn die in de
polis uitgesloten worden. Fibromyalgie-patiënten verweren zich dan door elke
psychische oorzaak van hun ziekte te ontkennen en door zich te beroepen op
bepaalde wetenschappelijke onderzoeken die wijzen of zouden wijzen op een
fysiek-organische etiologie.
We zien hier dat de kans op terugbetaling als het ware gaat bepalen hoe de
patiënten hun ziekte gaan beleven en voor welke therapie ze zich al dan niet
open stellen. Want laat een fibromyalgie of cvs-patiënt
zich verzorgen door een psychiater, dan zal de verzekeringsmaatschappij dat
uiteraard aangrijpen als bewijs dat het effectief om een psychische aandoening
gaat die door de polisclausule uitgesloten is van uitkering. Kortom: de
wetenschappelijke vraag naar de oorzaak van fibromyalgie, CVS, e.d. is
gekoppeld aan een heel specifieke tegenstelling in financiële belangen tussen
patiënt en verzekeraar. Een situatie die duidelijk niet gunstig is voor de
wetenschappelijke discussie of het wetenschappelijk onderzoek (dat immers niet
altijd onafhankelijk is en zo al genoeg door belanghebbende privé-bedrijven of
particuliere organisaties wordt gesponsord): allerlei lobbyisten gaan pogen de
resultaten van het onderzoek te sturen en bepalen zo ook welke therapeutische
perspectieven geopend of gesloten worden.
Eén oplossing: een wettelijk verbod op verzekeringsclausules die voorzien dat
kosten voor psychische aandoeningen niet worden uitgekeerd. Deze discriminatie
van de psychisch lijdende mens of de psychiatrische patiënt berust op geen
enkele degelijke argumentatie.